Weblog Arnhemse (L)uitjes We go for the gusto

september 8, 2008

Bourgondische fruitwandeling zaterdag 6 september

Filed under: Uncategorized — Corrien @ 1:43 pm

Afgelopen zaterdag heb ik iets gedaan waartoe ik nog nooit te bewegen ben geweest (en ook niet meer zal zijn). Ik heb een wandeling gemaakt van een vastgesteld aantal kilometers, waaraan uiteindelijk niet eens een (kleine) medaille viel te verdienen. Nee, ik deed dat letterlijk voor een appel en een peer die zich in een milieuvriendelijk tasje bevonden wat mij bij inlevering van een sleutelhanger werd overhandigd. Ik had liever de sleutelhanger behouden.

Laat me duidelijk zijn: Ik ben géén wandelaar. Als kind werd er door mijn moeder en stiefvader steevast “gewandeld”. Weliswaar door de mooie natuur rondom het dorp waar ik geboren ben, leerde daardoor ook veel planten en vogels kennen. Ik herinner me echter vooral de blaren op mijn hielen en tenen, de plasjes achter de struiken, regen in mijn nek en koud sijpelend langs mijn rug, bevroren vingers, gesjok (ver) achter de gestaag voortstappende ouders. Dit herhaalde zich tijdens de vakanties in diverse provincies van ons land, waar we in een familie pension, met voornamelijk oudere gasten, verbleven en s’morgens, s’middags en s’avonds “prachtige wandelingen” maakten, vaak met een lunchpakket op zak.

Wandelen als vertier heeft mij echt helemaal nooit aangetrokken. Ik loop uiteraard regelmatig ergens heen, ik liep voorheen en sedert kort ook weer, met mijn hond. Ik liep met de kinderen mee met de avond vierdaagse, dat hoort zo als moeder. Ik loop naar een mooi punt in de bergen om van een prachtig uitzicht te genieten. Ik loop door winkelstraten, best wel graag eigenlijk, als er een terrasje of leuke lunchroom in het vooruitzicht is.

Sedert ik last heb van de gevolgen van een auto ongeluk valt het wandelen me lichamelijk extra zwaar. Vreemd dat ik wel van dansen hou en dat ook veel doe. ’t Zal wel tussen mijn oren zitten!

Waarom in vredesnaam schreef ik me dan in voor de Bourgondische fruitwandeling die op het forum aangekondigd werd? Omdat ik vind dat ik, dát wat mede Luitjes kunnen, ook moet kunnen; mogelijk de foto’s van de vorige wandeling op de site, die er zo gezellig uitzagen; heel goed mogelijk dat ik gelokt werd door de kreet “Bourgondisch”. Voor alles: Als Red Hatter sta je open voor een uitdaging! Toch?!

Het gezelschap was bijzonder prettig, zoals ik al verwachtte. De boomgaarden en de plekken waar we langs liepen waren mooi, de appel, de fles water, de oliebol en de groentensoep zonder balletjes waren zeer Bourgondisch. Het weer knapte zienderogen op en we zaten uiteindelijk na de finish heerlijk in het zonnetje. Op het terreinvan de finish en daarna op het gezellige terrasje had ik het nog het meest naar de zin. Mijn medeloopsters zullen misschien zeggen dat ik het te zwaar gemaakt had voor mezelf door mijn puppy Beertje mee te nemen en als ze moe werd, in een tas mee te slouwen. Mogelijk, maar zelf had ik niet het gevoel dat ik daar nou extra last van had.
Nee, mijn hele wezen, mijn benen, mijn blaas, alles vertelde mij; wandelen, NIKS VOOR MIJ.

En Beertje heft zondag niet anders gedaan dan slapen!

Met dank aan Baronesse van het Gein tot de Hyrnen

Accordéon Melancolique in de Oranjerie kasteel Rosendael

Filed under: Uncategorized — Corrien @ 11:23 am

Zes Luitjes begaven zich afgelopen dinsdag naar de Oranjerie van kasteel Rosendael om een concert bij te wonen van Accordéon Mélancolique. Wij werden ontvangen met koffie of thee, wat wij op het buitenterras nuttigden.

Er waren slechts 16 andere bezoekers van deze avond, degenen die er niet waren hebben iets gemist. Jean-Pierre Guiran en Chèrie de Boer ken ik al via de werkgroep van “Vier Kerken Winterweek” en voor de voorstelling maakte ik even een praatje en legde iets uit over de Red Hat Society. Jean-Pierre wilde weten of wij geen gekke dingen gingen doen. Ik heb hem gerust gesteld en duidelijk gemaakt dat we graag gek doen en plezier maken, maar niet ten koste van anderen.

Er werden stukken gespeeld die voor een groot deel door Jean-Pierre zelf zijn gecomponeerd andere waren bestaande stukken zoals o.a. een Klezmer melodie, “Gute Morgen”, die aan het einde van een bruiloft werd gespeeld. Het was een subtiele wenk om naar huis te gaan. Een ander stuk “Le Cygne”, de zwaan uit het carnaval der Dieren uit 1886 van Saint Saëns gaf ons de indruk dat we de Zwaan in al zijn gratie voorbij zagen komen. J.P. verbeeldt met zijn spel het getrappel van de poten onder water en Chèrie de gracieuze bewegingen er boven. De muziekstukken werden afgewisseld door kleine gedichtjes, de zogenaamde Hai-Ku, Japanse versjes die om nadenken vragen. Nog een muziekstuk door J.P gecomponeerd, maakte indruk op mij vanwege het verhaal er bij. “Tonton Charles”is opgedragen aan een oude dementerende oom die nadat hij de muziek had gehoord deze helemaal in zijn hoofd had en steeds weer neuriede. Gewoonlijk herinneren demente mensen zich wel de deuntjes van vroeger maar geen nieuwe vandaar dat dit stuk aan hem werd opgedragen.

Tijdens de pauze kregen we sangria, wijn of sap en diverse tapas. Verschillende dames vroegen ons (zoals gewoonlijk) naar het hoe en wat van de Luitjes en wij hebben ze van alles  verteld en internet adres gegeven.

In het tweede deel kregen wij ook nog een muziekstuk voor de Red Hatters te horen. J.P. was er van overtuigd dat wij voor de andere aanwezigen niet onopgemerkt waren gebleven! “La douce France, gespeeld en (mee) gezongen was voor ons.

Tegen de tijd dat we naar onze koetsen wilden was het hevig gaan regenen en op een holletje gingen we onder capes,  paraplus en plastic regenjassen naar de parkeerplaats.

Tenslotte wil ik hier nog een oud verhaal over gastvrijheid weergeven uit het boekje wat bij de CD “Les Invités “zit.

Twee Griekse Goden, Zeus en Hermes, besluiten om eens te kijken hoe het met de gastvrijheid van de mensen is gesteld. Zij vermommen zich als reizigers, dalen af naar de aarde en kloppen bij alle huizen aan die ze tegenkomen.

Nergens zijn ze welkom behalve bij twee oude, arme mensen Philemon en Baucis. De kachel wordt aangemaakt, Philemon snijdt de helft de helft van de wintervoorraad spek af en Baucis bereidt een maaltijd met groente uit hun kleine tuin, het wordt de reizigers op alle mogelijke manieren naar de zin gemaakt. Dan gebeurt er iets opmerkelijks. 

De schalen vullen zich steeds weer als er van genomen wordt. Philemon en Baucis krijgen door dat ze wel heel speciaal bezoek hebben en zeus en Hermes vertellen uiteindelijk wie ze zijn. Om de gasten nog meer te vereren probeert Philemon zijn laatste gans te vangen om hem te bereiden voor de goden. Zeus krijgt medelijden met de gans en zorgt ervoor dat de gans zich steeds onder zijn stoel kan verstoppen.

De ongastvrije mensen werden als straf door een overstroming weggespoeld, zo ging dat toen, maar Philemon en Baucis werden beloond.

Hun huis werd een tempel en toen ze van ouderdom stierven groeiden er twijgen uit hun hoofd. Philemon werd een eik en Baucis een linde.

Met dank aan Baronesse van het Gein tot de Hyrnen.

Powered by WordPress